Za www.tibet.cn

Pierwszy Dalajlama i Panczenlama byli dwoma uczniami Tsongkhapy (1357-1419), założyciela sekty Żółtego Buddyzmu Tybetańskiego. To oni sformułowali te dwa systemy dziedziczenia (reinkarnacji) . Oba tytuły były zatwierdzane i przyznawane przez cesarzy Chin.

Słowo "Dalaj" po raz pierwszy pojawia się w czasach panowania dynastii Ming. W 1578 mongolski wódz Altan Khan poprosił Sonam Gjaco przywódcę Żółtej Sekty aby głosił buddyzm w Qinghai. Obaj przywódcy darzyli się wzajemnym szacunkiem i wymienili się zaszczytnymi tytułami. Altan Khan nazwał Sonam Gyatso "Dalajlamą", co znaczy "wszechwiedza (ocean wiedzy) i wielki autorytet." Po powstaniu dynastii Qing, piąty Dalajlama został zaproszony do Pekinu przez cesarza Qing w 1652. W 1653 roku cesarz Shunzhi oficjalnie przyznał mu tytuł "Dalajlamy" i przekazał złotą pieczęć i czyste złoto. W 1751 roku Dalajlamie powierzono także administrację regionu.

Tytuł "Panchen" po raz pierwszy pojawił się w 1645 roku, kiedy mongolski wódz Gushri Khan nadał go czwartemu Panczen. W 1713 roku cesarz Kangxi z dynastii Qing obdarzył piątego Panczen tytułem "Panchen Erdini" i przekazał mu złotą pieczęć i czyste złoto. Rząd centralny nadał mu również prawo do orzekania w sprawach Tybetu.

Od czasu nadawania tych tytułów przez cesarzy Qing, reinkarnacja Dalajlamy i Panczenlamy odbywała się pod nadzorem rządu centralnego.

Po "losowaniu ze złotej urny" „reinkarnacja duszy chłopca” przed oficjalną inwestyturą musi być zatwierdzona przez rząd centralny. Ich (zarówno Dalajlamy i Panczenlamy) przynależność do stanu duchownych, tytuły religijne i dobór nauczycieli muszą być zgłoszone do rządu centralnego w celu ratyfikacji, rząd centralny wysyła wówczas poselstwo do nadzorowania ceremonii intronizacji Dalaj lub Panczenlamy.

Przed rokiem 1959 w Tybecie praktycznie panował system teokratyczny, w którym władza polityczna była zespolona z hierarchią religijną. Dalaj i Panchen byli zatem zarówno religijnymi jak i politycznymi przywódcami Tybetu. Ratyfikacja przez rząd centralny reinkarnacji "duszy chłopca" była istotna w dwóch aspektach: dawała im władzę polityczną jako przywódcom Tybetu i uznawała ich przywódczą rolę religijną. Procedury ratyfikacji i nadawania tytułów były ważnym przejawem sprawowania władzy administracyjnej przez chiński rząd centralny.