2023-12-23| Źródło: Xinhua


Studenci Uniwersytetu Buddyzmu Tybetańskiego biorą udział w zajęciach w powiecie Quxu w prefekturze Lhasia,  listopad 2013. 29. 2023. (Xinhua/Jigme Dorje)

W chłodną jesienną noc na ulicy Barkhor w sercu Lhasy spokój p cisza współgra z buddyjskim śpiewem, któremu towarzyszą eteryczne melodie. Niewielu słuchaczy miało świadomość, że wokalista zespołu nie jest zwykłym wokalistą, ale w rzeczywistości Żywym Wcieleniem Buddy.

Gdy Balog Tenzin Dordje, znany również jako Balog Rinpocze, rozpoczął intonować pieśń przy akompaniamencie fletu, gitary, rytualnego bębna i dzwonka, pobożni buddyści tybetańscy obecni na miejscu zdarzenia uklękli na ziemi ze złożonymi rękami i kłaniali się w modlitwie.

Do zdarzenia doszło podczas festiwalu sztuki ludowej, który odbył się we wrześniu w stolicy Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Festiwal ma na celu promowanie różnych form niematerialnego dziedzictwa kulturowego (ICH - intangible culture heritage), w tym Wielkiego Tańca Naru, klasycznego tańca z Lhasy, którego początki sięgają VII wieku, oraz zwanego Dramyen, tradycyjnego tybetańskiego instrumentu szarpanego.

Balog Rinpocze i jego zespół o nazwie Dharma zaprezentowali stare Pieśni Milarepy, również będące przedmiotem ICH, pokazując, że sam Żywy Budda jest jego spadkobiercą/

DZIEDZIC KULTURY

Urodzony w Lhasie w 1982 roku Balog Rinpocze został w wieku ośmiu lat zidentyfikowany jako odrodzony Żywy Budda z klasztoru Yangrigar położonego w okręgu Maizhokunggar.

Dorastając w Norbulingce, zwanej „Pałacem Letnim” Lhasy, nie tylko studiował doktryny buddyjskie, ale także od najmłodszych lat uczył się mandaryńskiego, angielskiego, malarstwa, muzyki i innych przedmiotów.

Jako dziedzic, w czterdziestym drugim pokoleniu, Pieśni Milarepy, które w 2021 r. zostały wpisane na krajową listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego, Balog Rinpocze zaczął uczyć się i troszczyć się o ten niematerialny artefakt w 2004 r.

Obecnie w całym regionie jest ponad 600 opiekunów przedmiotów ICH o różnej hierarchii.

Milarepa był jedną z najbardziej wpływowych postaci szkoły Kagyu jednego z odłamów buddyzmu tybetańskiego. Jego głoszone ustnie nauki na temat doktryn buddyjskich zostały przekazane i zebrane przez jego wyznawców jako Pieśni Milarepy i służą jako cenne źródło zrozumienia filozofii buddyjskiej.

Balog Rinpocze, chcąc w nowej epoce lepiej zachować i przedstawić przekazywane tradycyjnie praktykującym Pieśni Milarepy większej liczbie osób jako element ICH w 2013 roku założył Dharmę, a zespół starał się wykorzystywać umiarkowaną ilość instrumentów akompaniujących.

W skład zespołu wchodzą gitarzyści, perkusista i klawiszowiec pochodzący z różnych grup etnicznych - Mongołów, Mandżurów, Tybetańczyków i Han.

Choć ich występy nie są częste, gościli już na scenach Pekinu, Szanghaju, Hangzhou, Chengdu i oczywiście Lhasy.

„Pieśni Milarepy mają być różnorodne. Mogą zapewnić społeczeństwu duchowe przewodnictwo. Poprzez naszą interpretację chcemy przyczynić się do kultywowania dzisiaj tego niematerialnego dziedzictwa kulturowego” – dodał Balog Rinpocze.

WYKŁADOWCA AKADEMICKI

Oprócz twórczego kultywowania Pieśni Milarepy, Balog Rinpocze wykłada „Trzydzieści siedem praktyk boddhisattwy i mandaryna” na Uniwersytecie Buddyzmu Tybetańskiego.

Instytut, położony w powiecie Quxu, otwarty w 2011 roku, jest jedynym w regionie kompleksowym instytutem buddyzmu tybetańskiego o najwyższym statusie naukowym. Wychował tysiące wybitnych mnichów i mniszek, aby służyli tybetańskiej społeczności buddyjskiej

Wśród gmachów instytutu znajdują się święte budynki religijne, takie jak Tshogs Chen Hall, tereny do debat na temat pism świętych i białe pagody, które harmonijnie współistnieją z nowoczesnymi obiektami dydaktycznymi, w tym 400-metrową standardową bieżnią, boiskiem do piłki nożnej ze sztuczną nawierzchnią oraz halą do koszykówki i kortami na świeżym powietrzu.

Balog Rinpocze zwykle skrupulatnie układa swoje szaty przed zajęciami i nosi ze sobą laptopa, który - aby pokazać uczniom materiały szkoleniowe - łączy z projektorem ekranowym w sali wykładowej.

Jego uczniowie, również ubrani w szaty mnichów, przychodzą na zajęcia ze swoimi laptopami i tabletamiz rysikami do tłumaczeń. Instruuje uczniów, jak używać mandaryńskiego do tworzenia zdań, udzielając jednocześnie wyjaśnień po tybetańsku.

W odróżnieniu od typowych budynków dydaktycznych, na korytarzach instytutu ułożone są czerwone dywany, a sale lekcyjne wyposażone są w szafki na buty, co wymaga od uczniów zdejmowania butów przed wejściem. W niektórych salach dydaktycznych znajdują się tybetańskie dywany i stoliki do herbaty, przy których uczniowie siedzą na podłodze.

„Niezbyt często spotyka się osobę nauczającą w instytucie, która jest jednocześnie Rinpocze. Jednak moim zdaniem znakomitą wiedzę profesora, opata lub Gesze należy również szanować tak jak Rinpocze” – powiedział Balog Rinpocze.

PROMOTOR WYMIANY KULTUROWEJ

Pod artystycznym wpływem swojego środowiska rodzinnego Balog Rinpocze już w dzieciństwie rozpoczął naukę malarstwa Thangka i ukończył Uniwersytet Tybetański ze specjalizacją malarstwo Thangka.

Dzięki pilnej nauce opanował także biegle język angielski.
Dziś Balog Rinpocze uczy innych tego, w czym jest najlepszy.

Co tydzień uczy malarstwa Thangka w szkole rzemiosła artystycznego, a w weekendy prowadzi internetowe zajęcia z tybetańskiego i angielskiego zarówno dla uczniów pochodzenia tybetańskiego jak i han.

Aby promować sztukę Thangka, w 2014 roku założył klasę malarstwa Thangka, do której przyjmowali uczniów z różnych środowisk etnicznych, aby zachęcić do większej wymiany i interakcji między różnymi grupami etnicznymi.

Zarządzając sprawami świątyni, wykładając w instytucie buddyzmu, promując Pieśni Milarepy i ucząc malarstwa Thangka, Balog Rinpocze opisał swoje codzienne życie jako pracowite, ale i satysfakcjonujące.

„Tytuł «Rinpocze» oznacza większe obowiązki” – powiedział, podkreślając, że Rinpocze musi przewodzić praktykom buddyjskim wśród mnichów i wywierać na nich pozytywny wpływ, kontynuować misje historyczne oraz spełniać życzenia i potrzeby współwyznawców.

Obecnie wielu Żyjących Wcieleń Buddy przyczynia się do promocji buddyzmu i przynosi społeczeństwu różnorodne korzyści. Niektórzy zakładają tybetańskie kliniki medyczne oferujące społeczeństwu bezpłatną opiekę zdrowotną, niektórzy kontynuują studia buddyzmu lub zdobywają wyższe wykształcenie na uniwersytetach, jeszcze inni przekazują nauki i tradycje buddyzmu w klasztorach.

„Chciałbym założyć profesjonalne centrum tłumaczeń buddyzmu w oparciu o pracę mojego ojca, aby gromadzić, kompilować i tłumaczyć stare pisma buddyjskie” – powiedział Balog Rinpocze o swoich przyszłych celach zawodowych. „Jednocześnie planuję założyć Muzeum Milarepy, aby zwiększyć ochronę i promocję tego cennego dziedzictwa kultury”.


Balog Tenzin Dordje, znany również jako Balog Rinpocze, intonuje sutry w klasztorze Yangrigar w okręgu Maizhokunggar w Lhasie, w południowo-zachodnim Tybetańskim Regionie Autonomicznym w Chinach, grudzień 2013. 1 stycznia 2023 r. (Xinhua/Jigme Dordje)



To zdjęcie lotnicze zrobione 11 listopada br. 29 września 2023 r. przedstawia widok na Uniwersytet Buddyzmu Tybetańskiego w powiecie Quxu w Lhasie, w południowo-zachodnim Tybetańskim Regionie Autonomicznym w Chinach. (Xinhua/Jigme Dordje)



Balog Tenzin Dorje (po prawej), znany również jako Balog Rinpocze, uczy malarstwa Thangka w ręcznej szkole artystycznej w wiejskiej Lhasie, w południowo-zachodnim Tybetańskim Regionie Autonomicznym w Chinach, listopad 2013. 13. 2023. (Xinhua/Jigme Dorje)



Balog Tenzin Dordje, znany również jako Balog Rinpocze, intonuje starożytne pieśni Milarepy w studiu nagraniowym w Lhasie, w południowo-zachodnim Tybetańskim Regionie Autonomicznym, w Chinach. 14. 2023. (Xinhua/Jigme Dorje)



Balog Tenzin Dordje, znany również jako Balog Rinpocze, uczy malarstwa Thangka w ręcznej szkole artystycznej w wiejskiej Lhasie, w południowo-zachodnim Tybetańskim Regionie Autonomicznym w Chinach, listopad 2013. 13. 2023. (Xinhua/Jigme Dorje)