17.02.2026 | Źródło: Xinhua via KANGBA TV

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar szkicuje na blejtramie szczegóły thangki w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang], 10 lutego 2026 roku. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i cicho nakierował ucznia wskazując kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i przekazywana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida)

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar przypatruje się temu jak jego uczeń maluje thangkę w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i przekazywana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida) 

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar przypatruje się temu jak jego uczeń maluje thangkę w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok swojego młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i przekazywana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida)

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar sprawdza szczegóły obrazu thangka, dzieła swojego ucznia, w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i przekazywana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida)

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar instruuje swojego ucznia w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida)

10 lutego 2026 roku. Dzieła thangka weksponowano w sali wystawowej Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar przygląda się swoim pracom thangka w sali wystawowej Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar sprawdza pigmenty wykonane z różnych minerałów w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Uczeń Norbu Sidara maluje obraz thangka w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar szkicuje wzór thangki w biurze swojej pracowni w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar rysuje wzór thangki na blejtrmie w swoim biurze w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar dokonuje korekty prac swoich uczniów w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar rysuje wzór thangki w biurze swojej pracowni w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.
Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].
Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Uczeń Norbu Sidara maluje obraz thangka w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar sprawdza pigmenty w swej pracowni w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar stoi przed gmachem Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar podczas zajęć ze swoimi studentami w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Uczeń Norbu Sidara ręcznie przygotowuje pigment przed pracą w pracowni thangki w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).

10 lutego 2026 roku. Norbu Sidar przegląda książki w biurze swojej pracowni w Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym [Xizang]. Po południu 10 lutego światło słoneczne wpadało przez okna Akademii, oświetlając niedokończony obraz thangki. Norbu Sidar stanął obok młodego ucznia. Wyciągnął rękę, delikatnie położył palec w określonym miejscu na płótnie i szeptem nakierował ucznia wskazując mu kierunek linii.

Thangka, znana ze swojej misternej kompozycji, żywych kolorów i głębokich konotacji kulturowych, została wpisana na listę pierwszych niematerialnych dóbr kultury narodowej Chin w 2006 roku. Utrwalając tybetańską historię, kulturę, medycynę, astronomię i inne dziedziny wiedzy, na przestrzeni dziejów niesie w sobie religijną wiarę i estetyczną mądrość mieszkańców Tybetu [Xizangu].

Norbu Sidar jest kontynuatorem tradycji tybetańskiej thangki na skalę całego kraju. Jako dziecko uczył się technik malowania thanek od swojego dziadka. Wspomina: „Kiedy byłem małym chłopcem czas był najcenniejszy. Pomagając rodzinie w rolnictwie i hodowli zwierząt mogłem uczyć się malować thangki tylko w wolnym czasie”. W latach 2005–2015 Norbu spędził dziesięć lat jako ekspert ds. renowacji, realizując projekt renowacji malowideł ściennych w Pałacu Potala. W 2016 roku przekazał Pałacowi 18 thanek, które skopiował w ciągu dekady w Pałacu Potala. „Te dziesięć lat było najcenniejszym okresem mojego życia” – wspominał.

W 1992 roku Norbu Sidar zaczął przyjmować uczniów. Dziesięć lat później stanął na czele komitetu założycielskiego Akademii Tybetańskiej Thangki w Lhasie. Dziś jako opiekun studiów magisterskich w Szkole Sztuk Pięknych Uniwersytetu Tybetańskiego [Xizang], pomaga studentom studiów podyplomowych w zgłębianiu historii thangki i zachęca młodych ludzi do eksperymentowania z nowymi formami ekspresji. Do tej pory ponad 400 studentów, podobnie jak on, przyczynia się do rozwoju tybetańskiej sztuki thangki.

Po wyborze na członka Narodowego Komitetu Chińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej, Norbu Sidar poczuł, że ma obowiązek zrobić więcej, aby thangka, artystyczny skarb Tybetu [Xizangu], była uznawana, wspierana i kultywowana z pokolenia na pokolenie. (Xinhua/Tenzin Nyida).