05.10.2026 |Źródło: Tibet Daily

30 września na międzynarodowym lotnisku Lhasa Gonggar rozegrały się wzruszające sceny: do domu wróciła Tenzin Chozom, złota medalistka w chodzie sportowym kobiet podczas XX Igrzysk Azjatyckich.

Gdy Tenzin Chozom wyszła z hali przylotów, czekająca na nią z niecierpliwością rodzina ruszyła na powitanie. Rodzice wręczyli jej *khatę* (ceremonialny szal), młodsza siostra Gonsang Wangmo trzymała bukiet kwiatów, a w  wózeczku spał sześciomiesięczny siostrzeniec Mistrzyni – cała rodzina wspólnie przygotowała dla niej tę niespodziankę. Na widok bliskich Tenzin Chozom wzruszyła się do łez.

Tenzin Chozom to 24-letnia zawodniczka pochodząca z powiatu Lhünzhub w okolicach Lhasy. Wcześniej, w 2025 roku, startowała w chodzie na 20 km podczas XV Ogólnokrajowych Igrzysk Sportowych. Mimo kontuzji kolana, wraz z koleżankami z drużyny – Rinchen Drolmą i Drolmą Lhamo – nie poddała się i ukończyła wyścig. Jej słowa: „Nawet gdybym musiała pełznąć, dotarłabym do mety” wywarły na wielu ogromne wrażenie.

Niespełna rok później, podczas Igrzysk Azjatyckich, ukończyła chód sportowy kobiet z czasem 3 godziny, 26 minut i 9 sekund, ustanawiając nowy rekord życiowy. 28 września zawodniczka z Kazachstanu, która jako pierwsza przekroczyła linię mety, została zdyskwalifikowana z powodu naruszenia przepisów dotyczących obuwia startowego, a złoty medal przyznano Tenzin Chozom. Był to pierwszy złoty medal zdobyty przez tybetańskiego sportowca na letniej edycji Igrzysk Azjatyckich, co stanowiło historyczny przełom. „W tamtym czasie spałam – ceremonia wręczenia medali odbyła się wieczorem – więc nie wiedziałam o przyznaniu mi złota, dopóki nie zadzwonił trener, by mi o tym powiedzieć. Początkowo byłam zdezorientowana; ciągle pytałam, czy nie zaszła pomyłka. Gdy informacja się potwierdziła, ogarnęła mnie ogromna radość – słowa nie są w stanie oddać emocji, jakie wtedy czułam” – powiedziała podekscytowana Tenzin Chozom. Podczas wywiadu reporter zapytał, co chciałaby przekazać rodzicom. Młoda zawodniczka – która nie uroniła ani jednej łzy nawet po zdobyciu mistrzostwa – kilkakrotnie poczuła wzruszenie odbierające jej mowę. Gdy już opanowała emocje, powiedziała cicho: „Jestem im ogromnie wdzięczna. Wyjechałam z domu jako nastolatka, by trenować, i nie mogłam być przy nich; to moja młodsza siostra przejęła obowiązki związane z prowadzeniem domu, a rodzice chronili mnie przed wszelkimi złymi wieściami. Czuję z tego powodu pewne poczucie winy”. Dodała, że ​​podczas przerwy w treningach najbardziej chciałaby zabrać rodziców w podróż, by mogli zobaczyć świat, zjeść miskę tybetańskiego makaronu – dania, którego nie jadła od dawna – oraz spróbować *tsampy* (mąki z prażonego jęczmienia).

Jej trener, Fu Guoqiang, powiedział: „Zdobycie tego złotego medalu to był łut szczęścia, ale było to też efektem naszej długotrwałej, ciężkiej pracy i przygotowań. Przed zawodami opracowaliśmy kilka wariantów taktycznych; zawodniczka ściśle realizowała założoną strategię i zaprezentowała bardzo stabilną technikę. Mam nadzieję, że po zejściu z podium zacznie nowy etap kariery i będzie trenować jeszcze ciężej. Naszymi celami są teraz kwalifikacje do Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce w 2027 roku oraz Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 2028 roku”.

Jej młodsza siostra, Gonsang Wangmo mówi o nej tak: „Dla innych jest sportsmenką, ale dla mnie to po prostu starsza siostra. Zawsze dzieli się dobrymi wieściami, a trudności zachowuje dla siebie; nigdy sama nie opowiada o tym, jak wyczerpujące są jej treningi, bo nie chce nas martwić”. Dzieląc się refleksjami o znaczeniu tego złotego medalu, Danzeng Quzong powiedziała: „To nie tylko pierwszy złoty medal dla Tybetu [na Igrzyskach Azjatyckich], ale także impuls budujący pewność siebie wśrod młodszych sportowców i źródło inspiracji dla nich”. Zejście z piedestału podium oznacza dla niej nowy początek; zawodniczka zamierza teraz w pełni zaangażować się w przygotowania do kwalifikacji na Mistrzostwa Świata w Lekkoatletyce w 2027 roku oraz walczyć o udział w Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 2028 roku.

 
Danzeng Quzong swój medal dedykowała Mamie.

____________________________

Na fotografiach powitanie  Danzeng Quzong w rodzinnej wsi. Screeny z filmu na Fecebook.