30.08.2023| Źródło: China.org.cn| Autor: Zhu Bochen

Owce pasą się na łąkach nad jeziorem w powiecie Dingggye, w Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, 13 maja 2021 r. [Photo/Xinhua]

W ramach wspierania zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego, ochrony różnorodności biologicznej i ochrony środowiska, od 1 września zacznie obowiązywać nowa ustawa o ochronie ekologicznej Wyżyny Tybetańskiej w Chinach.

Ustawa, składająca się z siedmiu rozdziałów i 63 artykułów, dotyczy znaczących wyzwań środowiskowych stojących przed obszarem o powierzchni około 2,58 miliona kilometrów kwadratowych w regionach znajdujących się na terenie sześciu prowincji. Należą do nich zaostrzanie się ekstremalnych warunków pogodowych, cofanie się lodowców, topnienie wiecznej zmarzliny i degradacja różnorodności biologicznej.

Ustawa ta stanowi kolejny kamień milowy w krajowym systemie prawnym dotyczącym ochrony środowiska, opierając się na wcześniejszych przepisach wprowadzonych w celu ochrony rzek Żółtej i Jangcy.

Aby przywrócić funkcję ekologiczną gruntom ornym, ustawa nakłada na samorządy wszystkich szczebli w regionie obowiązek wdrożenia rygorystycznej polityki ochronnej oraz podjęcia skutecznych działań na rzecz poprawy żyzności gleby i poprawy jej środowiska ekologicznego.

W ustawie zaproponowano także utworzenie mechanizmu ochrony stale ośnieżonych szczytów, lodowców i wiecznej zmarzliny oraz usprawnienie powiązanego monitorowania, wczesnego ostrzegania i systematycznych działań ochronnych.

Zgodnie z art. 20 tej ustawy duże czapy lodowe i małe lodowce zostaną włączone do lokalnych systemów tzw. czerwonej linii w zakresie ochrony środowiska. Władze na szczeblu prowincji w regionie muszą także wdrożyć rygorystyczne ograniczenia działalności człowieka na kluczowych stale ośnieżonych szczytach i lodowcach, wyznaczyć strefy ochrony wiecznej zmarzliny i dokładnie zbadać procedury administracyjne związane z planowaniem urbanistycznym i projektami budowy infrastruktury w regionach jej występowania.

Aby w jeszcze większym stopniu przyczynić się do osiągnięcia przez kraj celów „podwójnego ograniczenia emisji dwutlenku węgla”, prawo to stanowi, że samorządy lokalne muszą wykorzystać potencjał terenów podmokłych w zakresie sekwestracji dwutlenku węgla i zwiększyć zdolność terenów podmokłych do oszczędzania źródeł wody, regulowania klimatu i ochrony różnorodności biologicznej.

Ponadto ustawa zaleca ekologiczną i niskoemisyjną transformację sektora energetycznego na Wyżynie poprzez utworzenie systemu energetycznego obejmującego energię wiatrową, fotowoltaiczną, wodną, fototermiczną i geotermalną.

Prawo to stanowi, że na Wyżynie Tybetańskiej budowa nowych małych projektów hydroenergetycznych jest surowo zabroniona, z wyjątkiem projektów niezbędnych do celów mieszkalnych i obrony granic.

Ustawa określa także regulacje dotyczące rozwoju turystyki i zachowań turystów. Obejmują one poszanowanie i zachowanie lokalnych tradycji kulturowych i ludowych w ramach rozwoju ekoturystyki, zapewnienie utrzymania liczby turystów i projektów infrastrukturalnych w rozsądnej skali oraz nakładanie kar finansowych w wysokości do 10 000 juanów na poszczególnych sprawców zanieczyszczania środowiska.

Nazywana „Dachem Świata” Wyżyna Tybetańska jest źródłem kilku głównych rzek w Azji, w tym Jangcy, Żółtej i Lancang (Mekong), które zapewniają wyżywienie około 3 miliardom ludzi. Ponadto region Wyżyny stanowi również kluczową barierę dla bezpieczeństwa ekologicznego Chin.

Najnowsze przepisy opierają się na znaczących postępach w zakresie ekologii, jakie Chiny poczyniły w regionie od 2012 r. Jak wskazano w planie projektów w zakresie ochrony środowiska i renaturyzacji na Wyżynie Tybetańskiej na lata 2021–2035, w regionie odnotowano niezwykłą poprawę rodzimego ekosystemu , ulepszone funkcje ekologiczne, zwiększoną różnorodność biologiczną i zwiększoną świadomość w zakresie ochrony środowiska naturalnego.

Na Wyżynie Tybetańskiej znajduje się obecnie 155 rezerwatów przyrody o powierzchni 822 400 kilometrów kwadratowych. Stanowią one około 31,6% powierzchni całego regionu i 57,56% ogólnej powierzchni lądowych rezerwatów przyrody w kraju.

W 2021 r. lasy regionu zajmowały powierzchnię 23,11 mln ha, a zasoby drzewne stanowiły 2,44 mld metrów sześciennych lasu.

W regionie znacząco wzrosła także populacja dzikich zwierząt. W porównaniu z 1995 rokiem populacja antylopy tybetańskiej wzrosła z ponad 70 000 do ponad 300 000, podczas gdy populacja żurawia czarnoszyiego wzrosła z niecałych 3 000 do ponad 10 000.