11.07.2023| Źródło: Xinhua| Redaktor: Zhang Long

Przed pokojowym wyzwoleniem Tybetu w 1951 r. kobiety mieszkające w tym regionie były pozbawione podstawowych praw człowieka i nie miały żadnych istotnych gwarancji ani ochrony swoich praw.

W ówczesnym Tybecie kobiety były poddawane głęboko zakorzenionemu w społeczeństwie systemowi ucisku. Zajmowały najniższy szczebel drabiny społecznej, stając w obliczu jarzma władzy religii, rządu i mężczyzny. W rezultacie były pozbawione jakiejkolwiek władzy, statusu i znaczącego udziału w życiu społecznym.

W przedrewolucyjnym Tybecie w sferze publicznej drastyczne przepisy zabraniały kobietom angażowania się w działalność społeczną i polityczną.

Nawet w rodzinach, tybetańskie kobiety - córki i żony, pozbawione autonomii ekonomicznej i dostępu do edukacji, pełniły podrzędną rolę.

Po rozpoczęciu epokowej reformy demokratycznej w Tybecie w 1959 r., która zniosła pańszczyznę, a zwłaszcza po utworzeniu Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, nastąpił znaczny postęp w ustanawianiu rządów prawa. Postęp ten doprowadził do ustanowienia i wdrażania praw człowieka i kobiet, które są obecnie chronione i regulowane przez prawo.

Kompleksowe ramy prawne i regulacje lokalne stworzyły sprzyjające środowisko dla kobiet w tym regionie, oferując większe możliwości i sprzyjające warunki dla ich rozwoju. Szczególne znaczenie mają środki wdrażające Ustawę o ochronie praw i interesów kobiet w Tybecie, wraz z innymi odpowiednimi lokalnymi przepisami, pełnią rolę kluczowych strażników, mających zapewnić kobietom w Tybecie prawo do rozwoju w różnych dziedzinach, w tym w polityce, gospodarce, kulturze, społeczeństwie i rodzinie.

Rząd ludowy Tybetańskiego Regionu Autonomicznego uchwalił szereg dokumentów normatywnych, które stanowią kluczowe prawne i polityczne zabezpieczenia rozwoju kobiet w regionie. Dokumenty te obejmują różne aspekty, takie jak ocena równości płci, opieka zdrowotna, bezpieczeństwo osobiste, praca i zatrudnienie oraz ochrona macierzyństwa.

Za pomocą różnych środków o charakterze strategicznym opracowano plany mające na celu zapewnienie kobietom praw  do rozwoju. Obejmują one zwiększenie dostępności usług publicznych, wdrażanie inicjatyw na rzecz eliminacji ubóstwa, podnoszenie jakości edukacji, wspieranie równości w edukacji, promowanie możliwości zatrudnienia i przedsiębiorczości, zmniejszanie nierówności dochodów oraz tworzenie bardziej sprawiedliwego i zrównoważonego systemu zabezpieczenia społecznego.

Według oficjalnych statystyk TRA do końca 2022 r. urzędniczki stanowiły 32,96 proc. ogółu pracowników służby cywilnej w regionie. Jeśli chodzi o edukację, sytuacja kobiet w starym Tybecie była tragiczna, a ponad 95 procent z nich było analfabetami. W 2020 r. odsetek uczennic szkół podstawowych i gimnazjów w Tybecie wynosił około 49 procent ogólnej liczby uczniów tych szkół, a liczba uczennic szkół wyższych, studiów podyplomowych i szkół wyższych dla dorosłych utrzymywała się powyżej 50 procent ogółu.

W 2021 roku średnia długość życia w Tybecie wyniosła 72,19 lat, w porównaniu z 35,5 latami odnotowanymi w 1951 roku. Wysiłki na rzecz rozwoju i ochrony grup kobiecych również przyniosły pozytywne rezultaty. Na przykład Federacja Kobiet Tybetańskiego Regionu Autonomicznego wdrożyła inicjatywę mającą na celu zmniejszenie ubóstwa kobiet. Dzięki swym wysiłkom federacja ta zapewniła fundusze szkoleniowe, które wyniosły ponad 21 milionów juanów (około 2,9 miliona dolarów amerykańskich) i przeprowadziła programy szkoleniowe umożliwiające zdobycie nowych umiejętności. W rezultacie około 27 000 zubożałych kobiet otrzymało wsparcie w zakresie zatrudnienia, przyczyniając się do ich wzmocnienia pozycji ekonomicznej.

Aby zapewnić kobietom w Tybecie równy dostęp do zasobów i możliwości, rząd wdrożył wyprzedzające środki prawne. Obejmują one m.in włączenie przepisów odnoszących się konkretnie do praw kobiet do rozwoju. Ponadto wdrożono ukierunkowane inicjatywy prawne dotyczące kwestii nierówności w prawie do rozwoju.

Wspólne starania w zakresie sprawowania rządów odegrały kluczową rolę w podniesieniu ogólnego poziomu zabezpieczenia społecznego, wzmacniając w ten sposób prawa kobiet w Tybecie do rozwoju. Dokonano znaczących ulepszeń w systemie zabezpieczenia społecznego, obejmujących kluczowe aspekty, takie jak ochrona macierzyństwa, emerytura, ubezpieczenie od bezrobocia i inne formy pomocy społecznej.

Ten postęp zapewnił kobietom w Tybecie większe prawa i możliwości, a tym samym zapewniono im równy dostęp do zasobów ekonomicznych, możliwości zatrudnienia i wsparcia przedsiębiorczości.