02.02.2021 Autor: Zhao Ying, Źródło: news.cgtn.com

Najbardziej charakterystyczną cechą antylopy saiga może być jej nos. Jako bliska krewna antylopy tybetańskiej, saiga ma nos, który wygląda jak mniejsza wersja trąby słonia. Jej nos ogrzewa i nawilża powietrze, którym oddycha zimą, a latem chroni go przed wdychaniem kurzu i drobnych cząstek.

Antylopy saiga mają wiele innych cech, które mogą im pomóc w przystosowaniu się do suchego i półsuchego klimatu stepu Azji Środkowej, na przykład nie są wybredne, jeżeli chodzi o jedzenie oraz posiadają grubsza i jaśniejsza sierść zimą. Są jednak rzeczy, przed którymi nie mogą się łatwo bronić, takie jak kłusownictwo i nieprzewidziane choroby.

 

W latach 90. na świecie żyło ponad milion antylop saiga, z których większość mieszkała w Kazachstanie. W ostatnich dziesięcioleciach urządzano wiele polowań na antylopy saiga w celu pozyskania pożywienia i rogów. Ich mięso było spożywane jako substytut baraniny, a ich rogi były używane w tradycyjnej chińskiej medycynie do leczenia gorączki i innych chorób. Tylko samce mają rogi, dlatego są głównym celem kłusowników.

Mimo że samice antylop saiga rodzą do dwóch źrebiąt po około pięciu miesiącach ciąży, bez odpowiedniej populacji samców, wskaźnik urodzeń znacznie spadł. Według Saiga Conservation Alliance w pierwszej dekadzie XXI w. globalna populacja antylop saiga wynosiła poniżej 100 000.

Antylopy saiga były raz znalezione w północno-zachodnich Chinach. Jednak lokalni pasterze z miasta Qiakuertu, położonego w Chińskim północno-zachodnim autonomicznym regione Xinjiang Uygur, w wywiadzie z 2013 roku powiedzieli, że nie widzieli ani jednej antylopy od 1950r. Natomiast ich ojcowie nadal pamiętają wysoką cenę za rogi antylopy saiga. Podsumowując od 1960r. w Chinach nie było już śladu po antylopach saiga.

Powrót antylop do Chin zaczął się od powstania Centrum Hodowli Zagrożonych Zwierząt Wuwei, teraz nazwanym Centrum Ochrony Zagrożonych Zwierząt Gansu, znajdującym się od 1987r w prowincji Gansu. Między 1988r. a 1991r., 16 antylop saiga zostało kupionych z zoo w Stanach Zjednoczonych oraz Niemczech, tylko 11 z nich dotarło do rezerwatu. Kolejne 20 antylop było transportowanych z Rosyjskiej Republiki Klamykia do Chin jednak tylko jedna antylopa przetrwała podróż na miejsce.

Antylopy którym udało się dostać do Centrum są teraz przodkami wszystkich antylop hodowanych w rezerwacie w Chinach. Pomimo wielu lat hodowli i ochrony, populacja antylop wyhodowanych w rezerwacie nie rosła tak szybko jak populacja antylop tybetańskich. W 2017r. w Chinach było tylko 200 saigów, wszystkie zamieszkiwały w WEWBC (Centrum Hodowli Zagrożonych Zwierząt Wuwei). Były niezdolne do samodzielnego życia, potrzebowały wody latem i siana zimą.

Naukowcy badali przyczyny trudnego ponownego powrotu populacji antylop na północno zachodnie terytoria Chin. Zespół badawczy prowadzony przez Jiang Zhigang, profesora Chińskiej Akademii Nauk, zasugerował, że WEWBC może nie być idealnym miejscem hodowli, ponieważ znajduje się poza historycznym siedliskiem antylop saiga. Ponadto zaproponowali utworzenie dodatkowych ośrodków hodowlanych w Autonomicznym Regionie Xinjiang-Uygur w północno-zachodnich Chinach i wybrali pięć potencjalnych rezerwatów przyrody.

Antylopy saiga są bardzo wrażliwe na choroby. W maju 2015r. w Kazachstanie ponad 200 000 osobników zmarło w przeciągu kilku tygodni z powodu choroby oraz nietypowej pogody. W 2020r. liczba antylop saiga w Kazachstanie wzrosła do ponad 334 000 dzięki działaniom na rzecz ochrony i odpornej naturze gatunku.

Antylopy saiga w Chinach mają jeszcze długą drogę, zanim będą mogły swobodnie wędrować po dzikim stepie. Naukowcy muszą znaleźć sposób na powiększenie populacji hodowli w rezerwacie i zlokalizować dla nich ideaane siedliska. Może któregoś dnia ten gatunek będzie w stanie rozmnożyć się tak jak antylopy tybetańskie.