05.10.2023| Źródło: Agencja Xinhua via en.tibet3.com

Zarząd Pałacu Potala pochwalił się znaczącym sukcesem w zakresie ochrony i wykorzystania bogatej  kolekcji historycznych książek i dokumentów, osiągniętym dzięki realizacji specjalnego projektu.

Jak stwierdził Butri, przedstawiciel Biura Administracji Pałacu Potala, projekt został zainicjowany przez rząd centralny pod koniec 2018 roku a na jego realizację w celu ochrony i wypracowania sposobów wykorzystania zabytkowych ksiąg i dokumentów w Pałacu Potala w Lhasie  przeznaczono 300 milionów juanów (41,8 miliona dolarów).

Butri poinformował, że do tej pory ramach projektu zarchiwizowano ponad 12,3 miliona foliałów z 3499 kolekcji zabytkowych książek i dokumentów oraz zapisano cyfrowo  3152 foliałów z 41 kolekcji rzadkich pism na liściach pattra*.

To zdjęcie zrobiono 12 maja 2008 r.  Gyumey Tsultrima (pierwszy od lewej) układa manuskrypty buddyjskich sutr na liściach palmowych w Pałacu Potala w Lhasie. (Xinhua)

Biuro Administracji Pałacu Potala opublikowało niedawno serię książek prezentujących najnowsze wyniki badań na temat cennych zabytkowych tekstów w kolekcji pałacu.

"Zabytkowe księgi i dokumenty są ważnymi świadectwami starożytnych kultur, o niezwykle wysokiej wartości historycznej, naukowej i kulturowej" - powiedział Butri, dodając, że wierzy, że wyniki badań odegrają kluczową rolę w dalszym promowaniu zachowania pism świętych Pałacu Potala i interpretacji zabytkowych tekstów w Tybecie.

Pałac Potala, obiekt światowego dziedzictwa UNESCO, jest skarbnicą tybetańskiej historii, kultury i sztuki. Znajduje się w nim prawie 40 000 zbiorów zabytkowych ksiąg i dokumentów w wielu językach. Wśród najważniejszych zbiorów są pisma zapisane na około 30 000 liściach pattra*.
____________________________________________________________________
***Pattra ［貝多羅］ (;  baitara): Liść; konkretnie liść drzewa używany do pisania. W starożytnych Indiach zwykle używano do tego celu liści drzewa tāla. Drzewo zwane w sanskrycie tāla jest obecnie znane jako palmyra. Dorasta do ponad dwudziestu metrów wysokości, a jego liście są duże i skórzaste. Liście były suszone i krojone na prostokąty o jednakowej wielkości, o długości około trzydziestu do sześćdziesięciu centymetrów i szerokości sześciu centymetrów. Tekst zapisano po obu stronach rysikiem bambusowym lub żelaznym. Następnie w liściach przebijano dziury, przewiązywano sznurkiem i mocowano pomiędzy deseczkami. W krajach buddyjskich, w których rosło to drzewo, takich jak Indie, Birma i Sri Lanka, pisma buddyjskie były przechowywane i przekazywane w ten sposób. Dziś nazywa się je pismami z liści palmowych.
Źrodło: www.nichirenlibrary.org

O księgach na liściach pisaliśmy TUTAJ